Del poemario Esencia de Trementina
Por Cristina Corral Soilán


Escucha el poema, con música de Javier Prado

VOLTAR

Ninguén sabía  o extremo
nome das cousas
ata que chegaches de novo, espido
coma un ramo cativo de
nenos que se agachan
uns nos outros para suplicar
atención,
unha corrente de aire,
quente,
coma o derradeiro lume
das fogueiras de San Xoán,
como a cinza que mancha
os pés de recordos que arden
no pasado, sen lume a penas,
pero co doce
aloumiño do tempo que está por voltar.
VOLVER           

Nadie sabía el extremo
nombre de las cosas
hasta que llegaste de nuevo, desnudo,
como un ramo pequeño de
niños que se esconden
unos con otros para suplicar
atención,
una corriente de aire,
caliente,
como el último fuego
de las hogueras de San Juan,
como la ceniza que mancha
los pies de recuerdos que arden
en el pasado, sin fuego a penas,
pero con la dulce
caricia del tiempo que está por volver.


Más poemas, más sobre Cristina Corral Soilán

Publicado en Mujer Palabra en diciembre 2007

Mujer Palabra