Del poemario Anxos de Pedra
Por Cristina Corral Soilán

Versión bilingüe

TARDE

Está a camiña-la tarde
e empeza a me saudar dende fóra,
veme neste recuncho de luz
que fun construíndo
a cada hora para non durmir,
mírame triste
porque sabe que estou lonxe,
pregúntase, seino, se
serei sempre así,
un pequeño e solitario refuxio de arañas,
reclinada no alleo, tal vez si...

Eu tamén a observo a ela
e pregúntome se será sempre así,
unha luz que se afasta,
que me deixa e que se escapa
sen que a penas poida
aproveita-lo tempo para contemplala.

TARDE

Está caminando la tarde
y empieza a saludarme desde fuera,
me ve en este rincón de luz
que he ido construyendo
a cada hora para no dormir,
me mira triste
porque sabe que estoy lejos,
se pregunta, lo sé, si
seré siempre así,
un pequeño y solitario refugio de arañas,
reclinada en lo ajeno, tal vez sí...
           
Yo también la observo a ella
y me pregunto si será siempre así ,
una luz que se aparta,
que me deja y que se escapa
sin que a penas haya podido
aprovechar el tiempo para contemplarla.

Más poemas, más sobre Cristina Corral Soilán

Publicado en Mujer Palabra en diciembre 2007

Mujer Palabra