Del poemario Anxos de Pedra
Por Cristina Corral Soilán

Versión bilingüe

ANXO DE INVERNO

Xa non che temo anxo de inverno
agora non me agacho,
a índa me gusta saber de ti,
é certo
pero non coma antes,
co alento cortado
polas túas as, suspendido ante min,
mui por riba do meu halo.

Agora, anxo de inverno,
ainda me cuentan os teus ollos verdes,
si,
pero xa non ardo ó lume
       da mirada de antes...
  
Ensináchesme,
        anxo de inverno,
                  a chorar de madrugada
               a adorar
            e a me conter
   e a odia-lo que se ama.

ÁNGEL DE INVIERNO

Ya no te temo ángel de invierno
ahora no me escondo,
aun me gusta saber de ti,
es cierto,
pero no como antes,
con el aliento cortado
por tus alas, suspendido ante mi,
muy por encima de mi halo.
           
Ahora, ángel de invierno,
aún me calientan tus ojos verdes,
si,
pero ya no ardo al fuego
       de la mirada de antes...

me enseñaste,
        ángel de invierno,
                  a llorar de madrugada
               a adorar
            y a contenerme
   y a odiar lo que se ama.

Más poemas, más sobre Cristina Corral Soilán

Publicado en Mujer Palabra en diciembre 2007

Mujer Palabra